Het is nat.
Af en toe zon.
En zie daar: de natuur herstelt zich na de recorddroogte van afgelopen zomer en september.
Net als ik.
Want mijn God, die warmte.
En ’t gedoe met de verhuizing.
Het hield niet op.
Nog één keer, zeur ik.
De balans is nog niet hersteld na ’t jaar waarin ik de emoties amper kon bijhouden.
Maar na dit alles staat ie er weer.
Mijn kerstboom.
Ja, ik weet het. Vroeg.
Hier in mijn gehucht zijn ze dáár inmiddels aan gewend.
Vorig jaar was ik nóg eerder.
Alsof ik iets vermoedde.
Dat ik plots naar Nederland moest.
Maar ach, er bestaan toch geen wettelijke voorschriften voor het ophangen van kerstlichtjes?
Vroeger, ja vroeger, had Sint zijn eigen periode.
Waagde zich niet op kerstavond.
Maar die overzichtelijkheid is ver te zoeken.
En ik hou ervan.
Kom maar op met tuincentra, kerstballen en oliebollenkramen, terwijl pepernoten nog maar net in de schappen liggen.
Maar goed, dat is Nederland.
Dit is Frankrijk.
Of beter: het platteland.
Hier gaat het er anders aan toe.
Soberder.
Al komt vanaf november ook in de Cevennen alles langzaam in kerstsfeer.
Niet met veel bombarie.
Nou ja, een beetje.
De supermarkt doet met dozen chocola ook een duit in het zakje.
Maar het zijn vooral rituelen.
Een marché de Noël, een concert, een defilé langs de maison de retraite.
Geroosterde kastanjes, kastanjecrème en kastanjepannenkoeken.
Eenvoudig.
Alles op straat.
Want in december hebben de meeste restaurants in de buurt hun deuren allang gesloten.
Tijd voor retraite.
Voor familie.
Dit jaar staat mijn Boom op een nieuwe plek.
Ieder jaar groeide hij een stuk met mijn leven mee.
Nu de breekbare ballen hoog.
De vilten engelen laag.
Voor dat kleine kindeke op aard.
Het regent
