Na vijf jaar was het tijd voor een verhuizing.
Pas de veertiende keer.
Dus ach.
Op papier leek het simpel.
Een huis verkopen.
Een groter huis terugkopen.
Ja, ja, ik weet het.
Leeftijdsgenoten gaan kleiner wonen.
Man en ik niet.
Wij gingen voor groter.
Man wilde meer olijfbomen.
Ik een privézwembad.
Een whirlpool.
Minimaal drie badkamers.
En overal airco.
Na deze zomer geen overdreven wensenlijst.
Op zonne-energie.
Uiteraard.
Vijf jaar geleden kwamen we naar Frankrijk.
We kochten een stukje van een oude Mas.
Het idee was toen een maison d’été.
Een huis voor de zomer.
Dat liep even anders.
We gingen er wonen.
Man werd huisarts.
Vijf jaar later stonden we opnieuw bij de notaris.
Om te verkopen.
En om een ander huis te kopen.
Tot zover leek het simpel.
Uiteraard zijn er ook in Frankrijk regels.
En voorwaarden.
Sommige kende ik.
Andere leerde ik pas kennen toen ze belangrijk werden.
Tja.
Want er kwam een koper.
Een serieuze, dachten Man en ik.
En dus een compromis de vente.
En een datum.
Tien dagen bedenktijd.
Een naderend afscheid.
Dachten we.
Maar het was nog lang niet voorbij.
Want er waren documenten.
Veel documenten.
Een akoestisch rapport.
SPANC-documenten.
Notulen.
Conceptnotulen.
Een tweede conceptversie.
Misschien toch een tweede notaris.
Daarna kwamen de termen.
Clause de substitution.
Clause pénale.
Diagnostics techniques.
Bewijsstukken.
Cassatie-uitspraken.
Man en ik wisten inmiddels niet meer of we een huis verkochten of rechten studeerden.
En ergens bleek dat een handtekening in Frankrijk iets anders betekent dan je als Nederlander denkt.
En er kwam nog iets bij.
Een notaris is niet altijd de notaris die je denkt dat hij is.
Nou ja.
Hier dan.
En toen was het gisteren zover.
We kochten het huis.
En verkochten het gedeelte van de oude Mas.
Een paar dagen daarvoor waren we al verhuisd.
Vijf jaar geleden schilderde ik gele letters op blauwe stenen.
Vandaag kwamen er opnieuw letters op stenen.
Rode stenen.
Witte letters.
Le Mas des Chênes.
Aan de overkant van dezelfde straat.
Route des Brousses.
Molières-sur-Cèze.
Het hele huis.
Voor ons alleen.
Op Papier
