‘Of ik een witte legging had?’ vroeg ze.
Tuurlijk.
Want hé, Croix doet niet aan mode.
Nou ja… dat is ook niet helemaal waar.
Afgelopen najaar was ik een paar dagen in Parijs.
En daar bleek bruin ineens het nieuwe zwart te zijn.
Dus eenmaal terug heb ik de winkel omgegooid.
‘Parijs heeft het voor het zeggen,’ riep ik.
Wonderlijk genoeg werkte de collectie ook nog eens mee.
Maar goed,
ik dwaal af.
Terug naar die buurvrouw.
Een korte witte legging zocht ze.
Maat XS.
En ik vond hem.
Dus liep ik, zoals iedere vrijdagochtend, de bocht om voor koffie.
Dit keer met die witte legging onder mijn arm.
Mijn buurvrouw woont nog geen honderd meter verder.
In een huis dat al jaren te koop staat.
Met oude vitrage achter de ramen.
Verweerde kozijnen.
Waar de was buiten hangt als het weer het toelaat.
Ik loop de trap op en sta meteen in de woonkamer.
Ze zit al aan de koffie.
Iedere vrijdag hetzelfde.
En achter een van de ramen zit Coco.
Mijn buurvrouw kocht hem dertig jaar geleden bij een soort Briconaut.
Dat kon toen nog.
Inmiddels zijn zij, Coco en het huis samen ouder geworden.
Het huis lijkt niet van plan te veranderen.
Donkere eiken kasten.
Een stenen vloer.
Een gasfornuis met oven.
Geen enkel meubel dat zich ooit iets van woontrends heeft aangetrokken.
Niks Ikea.
Altijd koffie.
Een sigaret.
En voor Coco cashewnoten.
Deze keer draagt mijn buurvrouw trouwens geen witte legging, maar een felgroene jurk.
Precies dezelfde kleur als Coco.
Dat kan hier, in Les Brousses.
Coco
