Daar stond ik.
Met vakantiegevoel.
In Arnhem.
Te wachten.
Drukte.
Warmte.
Voor me twee twintigers.
“laten we eerst naar de Zara gaan hebben we dat gehad“
Misschien ze zochten de powerschouder van dit najaar.
Of de ruitblouse die vorig seizoen ook al niet stond.
Alles voor de illusie van nieuw.
Achter me een man.
Hij praatte hardop.
Met oortjes in.
In de Cevennen doen ze dat niet.
Daar heet dat psychose.
In mijn vorig leven was vakantie anders.
Was het Opladen.
In een badpak dat nog jaren mee kon.
Boeken lezen.
Geen mail.
In de rij bij een winkel vol kleren.
Toerist in de drukte.
En terugkomen met een plan voor thuis.
Nu niet meer.
Nooit gedacht dat juli en augustus,
in Frankrijk mijn slechtste maanden zouden zijn.
En Nederland juist vakantieland.
Ons oude huis als vakantiehuis.
Zonder zwembad.
Zonder ligstoel.
Zonder roman die ik toch niet uitlees.
Met stapels zooi.
En Hollandse prijzen die niemand schijnt te zien.
Hier ontkoken Man en ik.
Leven we van kant-en-klaar.
Voorgesneden gemak verpakt in plastic,
voor wie geen tijd heeft om te leven.
Alles smaakt hetzelfde.
Lijstjes overal.
Paspoorten.
APK.
Tandarts woensdag.
Nederland als project.
Maar ook vriendinnen.
Veel.
Twee levens.
Twee huizen.
Overal een beetje thuis.
Of nergens.
Loslaten wat niet past.
Niet treuzelen.
Niet terugkijken.
Honkvast ben ik niet.
Gelukkig maar.