Gisteren hebben we het de wereld verteld.
Dat de Compromis de Vente rond is.
Dat de wettelijke bedenktijd van tien dagen voorbij is.
Iedereen die ooit een huis in Frankrijk kocht of koopt kent dit woord.
Compromis de Vente.
Klinkt eenvoudig.
Alsof je het uitspreekt en daarna weer verder gaat met de dag.
Maar zo is het niet.
Want tussen al die officiële woorden leeft iets anders.
Iets wat nergens in een document past.
Iets wat geen notaris vastlegt.
Sommige veranderingen worden namelijk pas voelbaar als ze definitief zijn.
Feit is dat Man en ik de Mas gaan verlaten.
De plek waar we vijf jaar hebben gewoond.
En Karel en Coco hun hele kattenleven.
De binnenplaats.
De stenen die ’s zomers warm worden en ’s winters koud blijven.
En alles wat daar verder ongemerkt bij is gaan horen.
Meer dan je op een verhuislijst kwijt kunt.
Dat verhuizen blijft trouwens een merkwaardig fenomeen.
Dat begint niet op de dag dat de dozen zijn ingepakt.
Het begint op het moment dat een handtekening verandert in een afscheid.
Dat je nog precies hetzelfde leeft als gisteren, maar weet dat niets meer helemaal
hetzelfde is.
Als het gaat zoals het nu gaat, doen we dat midden september.
Voor de dertiende keer.
Alsof bewegen ons beter afgaat dan blijven.
Of misschien omdat Man en ik inmiddels weten hoe het voelt
om opnieuw te beginnen.
Het huis waar we naartoe hopen te gaan ligt op een andere heuvel in Les Brousses.
Met oprijlaan die steiler is dan mijn rijlessen ooit hebben durven oefenen.
En toch…..
Sommige dingen leer je niet in theorie.
Niet in een voorbereiding.
Niet op papier.
Maar pas wanneer je er werkelijk voor staat.
Misschien is dat wat verhuizen is.
Niet het verplaatsen van dozen maar het verschuiven van een leven.
Een tafel hier.
Een stoel daar.
Sommige herinneringen neem ik mee.
Andere laat ik achter.
Tenminste, dat denk ik.
Want huizen liet ik achter, maar de tijd die ik er doorbracht bleef.
N’aie pas peur d’essayer, zeggen de Fransen.
Man en ik zien wel weer waar we uitkomen.
Maar eerst de volgende Compromis de Vente.