Ze hadden het al even voor elkaar.
Ieder huis heeft inmiddels een nummer.
Officieel.
Een heus huisnummer.
Niet dat iemand dat kwam vertellen, hoor.
Nee, hier ligt zoiets ineens in je brievenbus.
Tussen de Lidl-reclame en een folder voor grasmaaiers.
Er stond: u woont op nummer 3910.
Drieduizendnegenhonderdtien.
Alsof ik in een flat woon.
Met drie hoog, links, en uitzicht op parkeerplek 7B.
Maar ik woon in een oude Mas.
Aan een slingerweggetje dat Les Brousses heet.
Met uitzicht op acacia’s, vijgenbomen en kastanjes.
En op een weg die zo vaak is opgelapt dat het asfalt inmiddels
vooral uit pleisters bestaat.
Dat nummer hebben we dus al een tijdje.
Maar pas recent viel me op hoe krankzinnig de telling is.
Want ik woon namelijk op 3910.
En mijn overbuurvrouw op 3880.
De reden?
Het nummer is géén postcode.
Géén kadasternummer.
En ook niet gebaseerd op links of rechts, even of oneven.
Non.
Het is het aantal meters vanaf de Mairie tot aan mijn voordeur.
Dat verzin je niet.
Macron wel.
Want onder de wet 3DS kregen zelfs gehuchten met drie huizen en vijf
honden ineens een huisnummer.
Voor de hulpdiensten.
Voor de post.
Voor pakketbezorgers met stress in hun ogen.
En voor Fransen die graag overzicht hebben.
Liefst op schaal 1:5000.
Overigens wás ik vindbaar.
Tenminste, als je het wist.
Je rijdt gewoon door tot je drie grote blauwe stenen ziet.
Met gele letters: Le Mas Quatre Bras.
Zelf geverfd, op een warme middag.
IKEA-kleuren.
Zonder die stenen kwam namelijk niemand ergens.
En nog steeds staat de postbode soms bij de buurvrouw.
Ja, logisch is anders.
Maar hé, het is tenminste gemeten.
We zijn op de kaart gezet.
Zeggen ze.
De vooruitgang dendert door in mijn gehucht.
Want het is een feit: Man en ik hebben fibre.
Echt waar.
Het heeft wat voeten in de aarde gehad.
Letterlijk.
Wekenlang geulen gegraven.
Toen kon Orange de aansluiting niet vinden.
Wat bijzonder is voor een telecombedrijf.
Maar goed.
Bouygues wel.
En omdat Man inmiddels vloeiend klantenservice-Frans spreekt,
streamen we nu als een tierelier.
De wifi kan Zoom én Netflix tegelijk aan.
Zonder dat iemand in pixels uit elkaar valt.
En dan is er nog dat andere nieuws.
Er komt een giga-mast in de buurt.
In Molières-sur-Cèze werd weliswaar gedemonstreerd.
Te hoog, te dichtbij, en straling is de duivel.
Maar toch komt-ie er.
De toekomst heeft nou eenmaal weinig geduld.
En al helemaal geen zin in discussies.
Dus ja:
ik heb een huisnummer.
Een kabel.
En straks een zendmast aan de horizon.
Of zoals de Fransen zeggen: modernité oblige.
Kortom: ik ben getagd, aangesloten
en straks ook nog eens straalverbonden.
Jawel.
Alleen jammer dat niemand me kan vinden.
Zelfs Google niet.