Een huis in de Cevennen hebben is heerlijk.
Het weer is altijd goed.
Althans, dat is de droom.
Van zo’n stekje in Zuid-Frankrijk.
De realiteit is echter anders.
Die hangt soms aan de waslijn.
En daarom mis ik iets.
Namelijk mijn energiezuinige droger.
Geen idee wat ik vijf jaar geleden dacht.
In ieder geval niet dat ik zou moeten nadenken over waar de zon het langst staat.
Of waar de was het minst in het zicht hangt.
Er waren twee waslijnen beneden.
Daar zou ik elke week mijn was ophangen.
Dus kocht ik alleen een wasmachine.
Geen droger.
Dat leek mij niet nodig.
In hartje zomer klopt dat.
Dan hang ik de was beneden.
De tocht ernaartoe is cardio.
Terug al helemaal.
Maar vooruit.
Eenmaal opgehangen wappert alles zo droog.
Tout le monde doet dat hier.
Doorgezakte lijnen voor de deur.
Gekleurde jurkschorten.
Lakens met bloemetjes.
Lakens als vlaggen.
Fransen drogen massaal aan de lijn.
Vierentachtig procent, las ik ergens.
Slechts een derde heeft een droger.
Een gevoel van geluk, zeg ik.
Maar in de winter is het andere koek.
Dan is het nat.
Zijn de huizen vochtig.
En dus snap ik het.
Dat elk dorp er wel eentje heeft.
In een straatje, op een pleintje.
Naast de Intermarché.
Zo’n grote machine.
Wasje erin.
Droog eruit.
In Nederland zag ik ze nooit.
Huizen kleiner, ja.
Maar bijna iedereen heeft een wasmachine en droger.
De rest droogt op een rekje.
Hier niet.
Hier wapper je aan de lijn of ga je naar de wasserette.
En ik heb nog steeds geen droger.
Misschien wordt het tijd.
Of ga ik net als mijn buurvrouwen.
Nou ja gelukkig is het bijna lente.