Vandaag begon ik weer bij Croix-Rouge.
De augustusmaand is voorbij.
Dolly stond al op mij te wachten.
Mijn mannequin.
Haar trouwjurk maatje 34 mocht wel uit.
Het huwelijk had geen stand gehouden.
Zei ik tegen klanten.
Nu staat ze er in hip pak.
Geen bruid meer.
Gewoon vrouw.
Mijn nieuwe leidinggevende keek en zei: mieux.
Zelf had ze nooit trouwjurk gedragen.
Ze had haar moeder gezien met veertien kinderen.
Altijd de ander.
Dat leek haar geen leven.
Dus ging ze werken.
Geld verdienen.
Twee kinderen voedde ze alleen op.
Nu rijdt ze op motor door Cevennen.
Na pensioen kocht ze er een huis.
Niet afhankelijk.
Geen bijrol.
Precies zoals Simone de Beauvoir het bedoelde.
Vrouwen die hun eigen weg gaan.
Zoals Beauvoir zei: ” On ne naît pas femme, on devient”
In Nederland maken Dolle Mina’s ondertussen weer lawaai.
Ze zijn terug.
Zichtbaar.
Theater op de barricade.
Frankrijk doet anders.
Hier is feminisme geen show.
Maar een gewoonte.
Vrouwen op straat.
Vrouwen op werkvloer.
Zeventig procent werkt fulltime*.
Twintig tot dertig procent kinderen onder de drie alle dagen naar de crèche*
Dat maakt leven mogelijk.
En onafhankelijkheid.
Zelfs op straat.
Fluitje of zogenaamd compliment levert hier al jaren boete op.
In Nederland pas sinds kort.
Alsof sisgeluiden ineens nieuw waren.
Ik vroeg collega of Frankrijk nog feminisme nodig heeft.
Je zou bijna denken van niet.
Want als eerste land hebben ze vrijwillige zwangerschapsafbreking in grondwet gezet.
Voorbeeld voor rest van wereld.
Maar zei ze.
Mijn generatie heeft feminisme nog steeds nodig.
Zolang mannen denken dat een rok een uitnodiging is.
Zolang vrouwen eerst als verschijning worden gezien.
En pas daarna als mens.
De stem van de Franse vrouw blijft luid en duidelijk.
Dolly kreeg korte rok aan.
- 27% van de Nederlandse vrouwen werkt fulltime.
- “je wordt niet als vrouw geboren, je wordt het. “
- 9,2% van de Nederlandse kinderen gaat vijf dagen pw naar de creche