Ik probeer het rationeel te houden.
Stemmen is tenslotte geen gok,
maar een afweging.
Alleen,
hoe langer ik hier in Frankrijk ben,
hoe verder Nederland wegzakt.
Alsof het verschuift naar een andere kamer in mijn hoofd.
Niet uit onwil.
Maar de afstand tot het land blijft.
Al is afstand is wel iets anders dan onverschilligheid.
Maar is er geen ontkomen aan.
Die verkiezingen, die komen eraan.
Ik weet dat, want NL Ziet en de Volkskrant herinneren me er hier dagelijks aan.
Interviews.
Statements.
Talkshows.
De voorspelbare dans van verontwaardiging en verleiding.
Ik lees en zie ze bijna allemaal.
Want ergens in al die ruis moet ik wéér bepalen waar ik voor sta.
Vanuit mijn gehucht, waar geen woningnood, geen files of migrantenpolitiek is.
Mijn dagelijks leven speelt zich in een andere wereld af.
Maar mijn achtergrond niet.
Het land waar ik vandaan kom is nog steeds van mij.
Alleen voelt het echt anders als je er niet meer woont.
Ik sta toch ergens langs een zijlijn.
Maar blijf stemmen.
Niet omdat ik denk dat mijn stem alles verandert.
Maar verdwijnen begint klein, hè.
Met zwijgen.
Met niet meer luisteren.
Met niet meer kiezen.
Dus dat hokje , dat hokje houdt me erbij.
De keuze is overigens opnieuw lastig.
Wat weegt er zwaarder: verstand of gevoel?
De ironie van mijn commentaar op Nederland ontgaat mij trouwens niet.
Want ook dit land kraakt, morrelt en hapert.
Nog geen maand na zijn aantreden vertrekt hier alweer een premier,
of toch maar weer niet.
Crisis is in Frankrijk de normale stand van zaken.
In dat licht loopt Nederland in pas.
We doen alleen alsof het bij ons uitzonderlijk is.
Maar ik blijf stemmen in mijn moederland.
Ik weet het, het is een dunne d(r)aad.
Maar nodig.
Zeker nu volume vaak zwaarder weegt dan inhoud,
en feiten vooral tellen als ze in je straatje passen.